ديروز پاييز بر برگ ها زد و امروز بر تن من دست كشيد! دو باره آمده اي. شديد تر از هميشه با باران. بهار يا پاييز فرقي نمي كند. تو و باران همزاديد. در فصل اعتدال كه جهان جز تو چيزي كم ندارد، فقط جاي تو خالي است.

       اين روز ها شديدتر از هميشه با مني!

      آمده اي و با مني سر كلاس هاي دكتر شفيعي كدكني، در راهروي گروه ادبيات و لابه لاي اوراق عطار و خاقاني...

      بوي دست هاي تو

      بوي دست هاي تو مي وزد

      از لاي اين كتاب ها

      رد انگشت هاي تو را مي گيرم

       در لابه لاي نظريه هاي نقد ادبي معاصر

      چند بار اين كتاب را ورق زده بودي؟

      چشم هايم را مي بندم

       و نفس عميق مي كشم...

       كنارم مي نشيني

       و با من كتاب را ورق مي زني

      مي دانم

      مي دانم

       دلت براي كتاب هايت

      براي لباس هايت

       براي دوستانت

      و براي دختركت آيه تنگ شده است...

       از كجا مي دانم؟